Lotnisko leżało na skrzyżowaniu tras: Londyn–Hamburg–Berlin–Wrocław–Gliwice–Lwów–Odessa–Tbilisi–Teheran Rzym–Genua–Triest–Wiedeń–Gliwice–Warszawa. 1919 – 17 kwietnia mimo nałożonych przez zwycięskie mocarstwa ograniczeń, władze wojskowe zaproponowały wykorzystanie terenu byłego lotniska w Gliwicach dla utworzenia pasażerskiego lotniska dla linii Gliwice–Wrocław. Budynki zburzone po wojnie odbudowano, doprowadzono wodę i elektryczność. Doprowadzono linię kolejową i założono pocztę. Krótko przed oddaniem lotniska do użytku, zbudowano jeszcze prowizoryczny dworzec lotniczy i stację meteorologiczną. 1924 – zbudowano nowoczesny jak na owe czasy hangar z wrotami o szerokości 35 m dla przyjęcia największych samolotów, wraz z przyległymi pomieszczeniami jak: warsztat naprawy samolotów, magazyn oraz pomieszczenia administracyjne, Całość o wymiarach 35 × 40 m. 1925 – z inicjatywy generalnego dyrektora zakładów Schaffgotscha, Wernera (jemu też przypisuje się główne zasługi w powstaniu lotniska w Gliwicach), utworzono spółkę akcyjną (AG). W tym też roku powstało Towarzystwo Lotnicze, które z początku dysponowało 2 samolotami, przysłanymi przez zakłady Junkersa. Chrztu dokonała żona naczelnika Piątka, nadając jednemu samolotowi nazwę „Ostmark”, zaś drugiemu „Oberschlesien”. Uroczystości towarzyszyli hr. Strachwitz i hr.