Od 1930 r. był pracownikiem Międzynarodowego Wydziału Zdrowia Fundacji Rockefellera w Nowym Jorku, a od 1951 r. został dyrektorem laboratorium Wydziału Medycyny i Zdrowia Publicznego w wymienionej Fundacji. Prowadził badania nad żółtą febrą, dengą, japońskim zapaleniem mózgu, chorobą Weila, chorobą Heinego -Medina.
W 1928 roku odkryto, że makaki są podatne na wirusa żółtej gorączki, co otworzyło możliwości opracowania szczepionki. Max Theiler ustalił, że na wirusa podatne są również pospolite myszy, co znacząco ułatwiło badania nad szczepionką. Pod koniec lat 30. XX wieku opracował on pierwszy osłabiony szczep tego wirusa, co pozwoliło na opracowanie udoskonalonego szczepu wywołującego odporność u ludzi.
W 1964 odszedł z Fundacji Rockefelera i podjął pracę na stanowisku profesora epidemiologii i mikrobiologii na Uniwersytecie Yale, gdzie pracował do 1967 roku.
W 1928 roku ożenił się z Lillian Graham, mieli jedną córkę.
Wyróżnienia i nagrody W 1949 roku został uhonorowany przyznaniem nagrody Laskera w dziedzinie badań klinicznych.
Za badania nad wirusem żółtej febry i opracowanie skutecznej szczepionki przeciwko tej chorobie otrzymał Nagrodę Nobla w 1951 roku.
Przypisy
Kategoria:Bakteriolodzy Kategoria:Epidemiolodzy Kategoria:Ludzie urodzeni w Pretorii Kategoria:Południowoafrykańscy biolodzy Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Wirusolodzy Kategoria:Zmarli w 1972