Instytucja prezydenta była krytykowana przez część aparatu partyjnego jako niezgodna z założeniami socjalistycznego ustroju, jednak nowela kwietniowa nie spowodowała ewolucji ustroju w kierunku systemu prezydenckiego czy semiprezydenckiego.
Oprócz urzędu Prezydenta powstałego w miejsce dotychczasowej kolegialnej Rady Państwa, nowela utworzyła także (bądź przywracała) Senat z prawem do wnoszenia poprawek do ustaw oraz z prawem inicjatywy ustawodawczej oraz Krajową Radę Sądownictwa jako organ właściwy dla wnioskowania nominacji sędziowskich. Z noweli wynikało wyraźne osłabienie Sejmu na rzecz Senatu i w szczególności Prezydenta, przy czym przyznanie określonych kompetencji Prezydentowi bez możliwości poniesienia przez niego politycznej odpowiedzialności przed Sejmem powodowało praktyczne zerwanie z formalnie nadal obowiązującą zasadą jednolitości władzy skupionej w Sejmie jako najwyższym organie władzy państwowej, a tym samym modyfikowało ustrój w kierunku bliższemu trójpodziałowi władzy. Rolę Senatu ograniczono do inicjatywy ustawodawczej i wnoszenia poprawek do ustaw sejmowych.