Na zdjęciach satelitarnych nigdy nie obserwuje się jednorodnej struktury chmur rozłożonych równoleżnikowo, ale zdjęcia satelitarne uśrednione po miesiącu są bardziej zbliżone do idealnej komórki Hadleya.
Struktura chmur w komórce Hadleya thumb|400px|Dobrze widoczna strefa konwergencji równikowej. Widoczna na zdjęciu jako układ najbielszych (najwyższe wierzchołki) chmur. ITCZ to wstępująca część komórki Hadleya. Na północ, na górnym brzegu zdjęcia widoczny jest układ stratocumulusa (sporo ucięty).
W zstępującej części komórki Hadleya, w osiadającym powietrzu, tworzy się inwersja temperatury. Z tą inwersją związane są chmury stratocumulus, rozległe układy chmur obserwowane po wschodniej stronie oceanów. Inwersja osiadania w strefie podzwrotnikowej jest niska, około 2 km nad powierzchnią oceanu, i ta wysokość limituje wysokość stratocumulusa. Lecąc od strefy podzwrotnikowej, np. od 35N lub 35S, w stronę równika obserwowalibyśmy stopniowy wzrost inwersji i rozpad solidnych chmur stratocumulus na chmury o strukturze konwekcyjnej – chmury cumulus związane z wiatrami pasatowymi, dolatując do równika obserwator zobaczy coraz głębszą konwekcję obszaru konwergencji wewnątrztropikalnej, czyli chmury cumulonimbus lub cumulus congestus.