Joanna Antonina Flatau (ur. 4 lutego 1928 w Warszawie, zm. 19 kwietnia 1999 w Warszawie), polski lekarz psychiatra.
Utworzyła poradnię zdrowia psychicznego i półsanatorium dla nerwic, propagowała nowatorskie metody leczenia w psychiatrii.
Urodziła się w rodzinie lekarskiej, była córką wybitnego neurologa Edwarda Flataua, który umarł, kiedy miała cztery lata. O śmierci ojca usłyszała w radio w domu Janiny Bauman, która była jej długoletnią przyjaciółką z okresu dzieciństwa. Chodziła do szkoły powszechnej przy ulicy 6 Sierpnia w Warszawie. Wychowywała się pod opieką Marii Wolskiej (Ninki). W czasie wojny uczyła się w zawodowej szkole ogrodniczej w Warszawie. Następnie mieszkała w domu zakopiańskiego lekarza Aleksandra Januszkowskiego, ojca Józefa Januszkowskiego (na pierwszym piętrze mieszkał z rodziną Josef Koenig z zakopiańskiego gestapo). Chodziła wtedy do Szkoły Gospodarstwa Domowego w Kuźnicach i na lekcje do państwa Paryskich. Później uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania przeszła do Pruszkowa (Dulag 121), potem do Zakopanego, gdzie została schwytana podczas łapanki przez Niemców i wraz z dużą grupą Polaków uwięziona w obozie przejściowym „Na Prądniku”. Stamtąd wywieziona na roboty przymusowe do Wiednia, gdzie pracowała od stycznia do kwietnia 1945 w Wiener Holzwerke przy Beethovengasse 9.