Baekje lub Paekche ( ) – historyczne koreańskie wczesnofeudalne królestwo, jedno z Trzech Królestw Korei.
Dzieje Powstanie państwa Baekje najczęściej datuje się na rok 18 p.n.e., a jego pierwszym władcą według kronik Samguk sagi był Onjo, syn Dongmyeonga, założyciela królestwa Goguryeo.
Baekje przeżywało swój rozkwit w IV wieku, gdy obejmowało większość zachodniego wybrzeża Półwyspu Koreańskiego. Za panowania króla Kŭnch’ogo (346–375) sprawowało kontrolę nad całym dorzeczem rzeki Han w środkowej Korei, lecz następnie wdało się w konflikty z Goguryeo (Koguryŏ) i utraciło znaczną część terytorium.
W 384 roku oficjalnie przyjęło buddyzm, zapraszając mnichów z chińskiego Qin. Z okresu Baekje pochodzą klasztory buddyjskie Paegyang sa i Sudŏk sa.
Państwo było podzielone na pięć okręgów administracyjnych. Od III wieku w administracji królestwa wyróżniono 16 rang urzędniczych, zaś rząd tworzyło sześciu mianowanych przez króla ministrów. W 475 stolicę przeniesiono do miasta Ungjin (dzisiejsze Gongju), zaś w VI wieku do Sabi. Baekje utrzymywało kontakty z chińską Wschodnią dynastią Jin, a także z krajem Wa (Japonią). Sojusze wśród Trzech Królestw kilkukrotnie się odwracały, np.