Strukturalizm de Saussure'a głosił, że język jest systemem transcendentnym wobec świadomości mówiącego. De Saussure odróżnił system językowy (langue) od mówienia (parole), przy czym parole jest indywidualnym aktem realizacji języka, jest indywidualne, uboczne, przypadkowe, i dzięki temu różnorodne. Reguły i konwencje niezbędne do posługiwania się mową czerpiemy z języka – abstrakcyjnego, nieuświadamianego i biernie realizowanego przez jednostkę w samym akcie mówienia. Język jest zbiorem znaków i reguł ich łączenia (konwencji), bez których nie da się realizować mowy.
Ten wątek podjęli pół wieku później filozofowie nazywani dziś strukturalistami, z Claude Levi-Straussem na czele. De Saussure uznawał, że specyfiką języka jest fakt, że jest on pewnym obiektywnym mechanizmem; Levi-Strauss ten pogląd rozszerzył – uznał istnienie specyficznych właściwości ludzkiego umysłu, których celem jest wypracowywanie ogólnych mechanizmów, nie tylko w języku, ale we wszystkich zjawiskach społecznych.