thumb|200px|Ilustracja Paula Doré przedstawia wygnanie Lucyfera|alt=
Lucyfer [z – niosący światło; biernik od (światło) + (nieść); – Gwiazda Poranna], także Lucyper [fer zamieniono na per – od łac. (stracić)] – we współczesnej oraz późnośredniowiecznej myśli chrześcijańskiej jeden z upadłych aniołów.
Lucyfer w mitologii rzymskiej W starożytnym Rzymie termin ten stosowany był przez astrologów do określenia Gwiazdy Porannej, czyli planety Wenus widocznej nad horyzontem przed wschodem Słońca. Słowo było najprawdopodobniej dosłownym tłumaczeniem greckich eosphoros () – „niosący świt” lub phosphoros () – „niosący światło”.
Lucyfer w chrześcijaństwie W łacińskim przekładzie Biblii
W nomenklaturze chrześcijańskiej imię to pojawiło się najprawdopodobniej po raz pierwszy w Wulgacie, łacińskim przekładzie Biblii dokonanym pod koniec IV w. n.e. przez Hieronima ze Strydonu. Znajduje się ono w: Księdze Izajasza 14,12, gdzie król Babilonu jest potępiany w wizji proroczej Izajasza. W oryginalnym tekście hebrajskim ów król jest określany jako helel ben-szachar (). Helel oznacza planetę Wenus, zaś ben-szachar to świetlisty syn poranka. 2.