– japoński fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1973.

Życiorys Studiował fizykę na Uniwersytecie Tokijskim, w 1947 roku uzyskał tam stopień Bachelor of Science, a w 1959 roku – doktorat. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w przemyśle, początkowo w firmie Kobe Kogyo, a następnie w SONY, gdzie w 1956 roku został głównym fizykiem. Badania prowadzone przez niego w Sony dotyczyły zjawiska tunelowania. Esaki opracował metodę modyfikowania zachowania stałych półprzewodników poprzez ich domieszkowanie krzemem i germanem. Badania te doprowadziły do wynalezienia podwójnej diody półprzewodnikowej nazwanej diodą Esakiego.

W 1976 roku Leo Esaki otrzymał stypendium ufundowane przez IBM pozwalające mu prowadzić badania w Stanach Zjednoczonych, a następnie podjął pracę w laboratorium badawczym tej firmy w Yorktown.

W 1973 roku otrzymał, wraz z Ivarem Giaeverem i Brianem Davidem Josephsonem, Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie fenomenu tunelowania elektronów. Możliwość tunelowego przepływu elektronów z pasma przewodnictwa do pasma walencyjnego jako pierwszy zauważył Leo Esaki. Zjawisko znalazło zastosowanie w diodzie tunelowej, nazywanej też diodą Esakiego. W stanie równowagi prąd Zenera jest równy prądowi Esakiego.