Bell UH-1 Iroquois (przydomek „Huey”) – wielozadaniowy amerykański śmigłowiec wojskowy, opracowany w latach 50. XX wieku przez firmę Bell Helicopter jako pierwszy amerykański śmigłowiec napędzany silnikiem turbinowym. Maszyna weszła do służby w 1959 roku i była wykorzystywana w czasie wojny wietnamskiej, stając się jednym z symboli tego konfliktu. Wyprodukowano około 16 tysięcy egzemplarzy w różnych wariantach, obejmujących wersje transportowe, medyczne i bojowe.
Historia Bell UH-1 Iroquois został skonstruowany przez biuro Bell Helicopter. Prace projektowe rozpoczęto w 1955 roku, w tym samym roku armia amerykańska zaakceptowała nowy model oznaczony jako 204. Prototyp śmigłowca, oznaczony jako XH-40, odbył pierwszy lot 22 października 1956 roku. Po serii udanych prób zbudowano maszyny serii testowej, nazwane YH-40. Po zakończeniu badań i testów śmigłowiec został przyjęty na wyposażenie armii Stanów Zjednoczonych. Pierwsze egzemplarze, w wersji UH-1A (model 204), wyposażone były w silnik o mocy 860 KM i mogły przewozić sześciu pasażerów. Do jednostek US Army trafiły one w okresie od 30 czerwca 1959 do marca 1961 roku. UH-1A był pierwszym amerykańskim wojskowym śmigłowcem z napędem turbinowym, co stanowiło istotny przełom konstrukcyjny i pozwoliło uzyskać lepsze osiągi w porównaniu z wcześniejszymi konstrukcjami tłokowymi.