Norma semiimperatywna lub semidyspozytywna (łac. ius semidispositivum; jednostronnie względnie obowiązująca lub jednostronnie bezwzględnie obowiązująca) – norma prawna, której obowiązywanie (wiązanie, stosowalność) można wyłączyć w stosunkach między określonymi podmiotami zgodną wolą takich podmiotów pod warunkiem jednak przyjęcia w jej miejsce regulacji bardziej korzystnej dla podmiotu, którego interesy są nią chronione (jest nim najczęściej podmiot „słabszy”), lub regulacji w większym stopniu realizującej jej celM. Koszowski, Dwadzieścia osiem wykładów ze wstępu do prawoznawstwa, Warszawa 2019, s. 88..
Normy semiimperatywne, wraz z normami względnie wiążącymi (ius dispositivum), są charakterystyczne dla stosunków zobowiązaniowych, a w szczególności stosunków umownych, między podmiotami niezależnymi i równymi z formalnego punktu widzenia. Ustawodawca dostrzegając jednak ekonomiczną nierówność między niektórymi podmiotami decyduje się na wprowadzenie norm chroniących słabszą stronę stosunku prawnego a zarazem gwarantujących tzw. swobodę umów, czyli właśnie normy semiimperatywne. Strony mogą regulować swoje uprawnienia i obowiązki w sposób odmienny od dyspozycji zawartej w takiej normie, jednak aby zmiany takie były skuteczne muszą być one korzystniejsze dla strony słabszej.