Zygmunt Graliński (ur. 29 września 1897 w Łęczycy, zm. 17 września 1940 na AtlantykuMałgorzata Smogorzewska, Andrzej Krzysztof Kunert (red. nauk.), Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik Biograficzny, tom II, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2000, s. 156.) – polski prawnik, adwokat, działacz ruchu ludowego, poseł na Sejm II kadencji w II RP, wiceminister spraw zagranicznych w Rządzie RP na uchodźstwie.
Życiorys Pochodził z rodziny inteligenckiej. Po ukończeniu gimnazjum w Charkowie (1916) studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1918–1922). W 1925 roku w Paryżu uzyskał stopień doktora praw. Po powrocie do kraju pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz wykładał prawo międzynarodowe publiczne na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.
Występował jako obrońca działaczy ludowych w procesach politycznych, m.in. w procesie brzeskim. Sam działał w Polskim Stronnictwie Ludowym „Wyzwolenie”, był prezesem zarządu powiatowego w Sokołowie Podlaskim i Siedlcach. W latach 1928–1930 pełnił mandat poselski. Po połączeniu partii ludowych wszedł w skład Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego (1931). Później był wiceprezesem Rady Naczelnej, członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego oraz prezesem Zarządu Wojewódzkiego w Lublinie (od kwietnia 1934).