Później słowem kurmanc zaczęto określać niższe warstwy społeczne (rolników) w opozycji do arystokracji plemiennej, stąd też pojawiło się znaczenie ‘poddanego’, współcześnie zaś określenie to stało się synonimem słowa kurd ‘Kurd’. Mianem kirmanckî nazywają swój język mieszkańcy prowincji Dêrsim (tur. Tunceli), Erzingan (tur. Erzincan) oraz okręgów Gêxî (tur. Kiğı) i Xorxol (tur. Yayladere) w prowincji Çewlîg (tur. Bingöl). Wśród starszego pokolenia jednak wciąż znana jest nazwa dimilkî. Lingwonim ten używany jest także chętnie przez utożsamiających się z Kurdami członkami społeczności Zaza. Przeciwstawiają oni nazwę kirmanckî – odnoszącą się do ich własnej mowy, pojmowanej przez nich samych jako dialekt języka kurdyjskiego – nazwie kurmanckî (kurd. kurmancî), określającej dialekt północny tego języka. W literaturze terminem kurmanckî określa się niekiedy także dialekt północny języka dimilî. zazakî [zɑːzɑːkiː]: najbardziej rozpowszechniona teoria dotycząca pochodzenia tej nazwy, głoszona m.in. przez Celadeta Alî Bedirxana oraz Davida N. MacKenziegoDavid N. MacKenzie, The role of the Kurdish language in ethnicity, [w:] Ethnic groups in the Republic of Turkey, Weisbaden: Dr Ludwig Reichert Verlag, 1989, s. 541-542., zakłada, że słowo zaza jest dźwiękonaśladowczym egzolingwonimem, przejętym od Kurdów.