19 października 439 Genzeryk złamał układ z 435, zdobywając Kartaginę oraz przenosząc do niej swoją rezydencję i czyniąc z niej ośrodek swego państwa. Wandalowie skonfiskowali mienie senatorów rzymskich oraz duchownych katolickich, a tych drugich na rozkaz Genzeryka wypędzono. Duchownych umieszczono na zużytych lub niesprawnych statkach, jednak udało im się dopłynąć do Italii. Katolickie kościoły zostały przekazane w ręce arian. W 440 zaatakował Sycylię. W 442 cesarz Walentynian zawarł z Genzerykiem pokój, w wyniku którego król Wandalów otrzymywał tereny dzisiejszej Tunezji oraz wschodniej Algierii. Sam Genzeryk zobowiązywał się do składania cesarzowi darów.
W 455 wdowa po zamordowanym cesarzu Walentynianie III, Licynia Eudoksja wezwała Genzeryka na pomoc w wojnie z Petroniuszem Maksymusem, który po objęciu rządów poślubił ją wbrew jej woli, jednocześnie wydając za swojego syna Palladiusza jej córkę Eudokię (obiecaną wcześniej Hunerykowi). Dało to Genzerykowi argument do interwencji. W tym samym roku Wandalowie zdobyli i splądrowali sam Rzym. Nazwa plemienia zachowała się w wielu językach i oznacza barbarzyńskie niszczenie (wandalizm).