Model Debye’a – model fizyczny ciała stałego używany w termodynamice i fizyce ciała stałego, wprowadzony przez Petera Debye’a w 1912 r., pozwalający wyznaczyć teoretycznie zależność ciepła właściwego ciał stałych od temperatury. Model ten zakłada, że w ciele stałym powstają fale, będące wynikiem drgań sieci krystalicznej ciała stałego (ogólnie fizyka tłumaczy powstawanie fal w ośrodkach materialnych jako wynik drgań cząsteczek tego ośrodka). Przy tym model zakłada, że istnieje minimalna długość propagujących się fal równa stałej sieci krystalicznej (i odpowiadająca jej maksymalna częstości ), gdyż fale o długościach mniejszych niż długość stałej sieci nie mogą się propagować w ciele stałym.
Był to historycznie drugi model (pierwszym był model Einsteina), który opisuje spadek ciepła właściwego z temperaturą, oraz pierwszy, który tłumaczy charakterystykę.
Do dziś jest to jeden z najlepszych modeli ciała stałego.
Założenia modelu mały|300px|Zależność ciepła właściwego od temperatury w modelu Debye’a oraz Einsteina