W pierwszych wiekach lektorat był stopniem wejściowym do stanu duchownego, od piątego stulecia wprowadzenie do duchowieństwa następowało z przyjęciem tonsuryKs. Marian Banaszak, Historia Kościoła Katolickiego. 1. Starożytność., Warszawa 2005, s. 178.. Początkowo lektorzy zdobywali stosowną wiedzę oraz umiejętności przez praktykę, ale już w 527 roku hiszpański synod w Toledo polecił, żeby lektorów uczyć i wychowywać w domu biskupaKs. Marian Banaszak, op. cit., s. 233.. Z czasem zadanie kształcenia młodych duchownych przeszło na proboszczów, co dało początek szkołom parafialnym.
W Kościele obrządku łacińskiego lektorat określano dawniej (podobnie jak ostiariat, egzorcystat i akolitat) terminem święcenia niższe. 15 sierpnia papież Paweł VI w dekrecie Ministeria Quaedam zarządził, że „święcenia, które dotychczas nazywały się niższymi, mają być odtąd nazywane posługami”List motu proprio Ministeria Quaedam papieża Pawła VI, pkt. II.. Papież zalecił też, by Stolica Apostolska wydała zreformowany obrzęd ustanowienia lektora i akolityList motu proprio Ministeria Quaedam papieża Pawła VI, pkt. XIII..