Swobodne uznanie (zwane też władzą dyskrecjonalną) – uprawnienie organów państwowych do podejmowania decyzji w sposób swobodny, czyli nieskrępowany konkretnymi przepisami prawa. Nie oznacza to jednak możliwości wydania decyzji kierując się prywatnymi zachciankami. Decyzję podejmuje się w oparciu o zasady słuszności, sprawiedliwości, etyki, wymogi polityki państwa, itd. Swobodne uznanie zapewnia elastyczność stosowania prawa, zwłaszcza w sytuacjach, gdy trudno uprzednio przewidzieć wszelkie okoliczności sprawy.

Najczęściej norma prawna zawierająca swobodne uznanie ma następujący kształt: "Jeżeli X, to organ może Y" gdzie X oznacza hipotezę normy (ogół okoliczności faktycznych w jakiej można ją zastosować), a Y – dyspozycję normy, czyli sposób powinnego postępowania, jaki może zostać wyznaczony przez organ.

Swobodne uznanie może być stopniowalne: całkowite – uznanie dotyczy nie tylko treści decyzji, ale także samego faktu jej wydania – organ może wydać decyzję, ale nie musi (np.