Tak więc bodziec sygnalizujący „nic” ma w układzie nerwowym całkiem wymierne przełożenie na odruchy i zachowanie. Pierwotne znaczenie bodźca ma charakter dominujący, łatwo można je przywrócić, a przy przewarunkowaniu ma wpływ na uzyskane w eksperymencie wyniki.
Na odporność odruchu warunkowego na wygaszanie wpływają następujące czynniki: czas, który upłynął od ostatniej reakcji wzmocnionej, siła popędu leżącego u podłoża reakcji, wielkość poprzednich wzmocnień, to czy reakcja została wyuczona w młodszym wieku (takie są trwalsze), stopień utrwalenia wyuczonego odruchu,
Ponadto liczba powtórzeń potrzebnych do wygaszenia jest większa, gdy: wymagana reakcja jest mało wymagająca, prosta między próbami bez wzmocnień są duże odstępy czasu umożliwiające nawroty reakcji.
Literatura Konorski J., Integracyjna działalność mózgu, Warszawa 1969
Kategoria:Behawioryzm