Almorawidzi (arab. المرابطون al-Murabitun) – ruch religijny, później dynastia berberyjska z Sahary. Nazwa al-Murabitun oznacza mieszkańcy klasztoru (ribat – klasztor).
Historia W roku 1048 na czele berberyjskiego plemienia Lamtuna, które przyjęło islam w X wieku, stanął Jahja ibn Umar z plemienia Godalów. Podczas pielgrzymki do Mekki Jahja spotkał w Kairuanie arabskiego uczonego Abu Imrana. Jahja i jego towarzysze poprosili mędrca, aby oddał im jednego ze swoich uczniów, który pomógłby oświecić ich rodaków w zasadach islamu. Wybór padł na Abdullaha ibn Jasina (Abd Allāh Ibn Yāsīn). Po śmierci Jahji ibn Umara, wśród Berberów Lamtuna wybuchł bunt przeciwko zbyt surowym wymogom nauk Ibn Jasina. Wypędzony kaznodzieja wraz z grupą wyznawców schronił się na pustyni, następnie u wybrzeży dzisiejszej Mauretanii na wyspie Tidra zbudował pierwszy ribat. Ibn Jasin zginął w 1059 w jednej z pierwszych potyczek rozpętanej przez siebie wojny przeciw niewiernym – dżihadu. Zastąpił go Abu Bakr ibn Umar – założyciel Marrakeszu. Przywódca ten w krótkim czasie uformował karną armię neofitów, po czym w 1070 roku wyruszył tłumić powstania na Saharze. W Maroku zastąpił go stryj Jusuf ibn Taszfin, który jednak wykorzystał nieobecność bratanka do umocnienia swojej władzy.