W roku 1089 został ponownie wezwany na południe Półwyspu Iberyjskiego. Widząc nieporadność i niezgodę pośród przywódców arabskich, wykorzystał sytuację i między 1090 a 1094 zajął Andaluzję. Nie odniósł jednak wielkich sukcesów w walce z wojskami chrześcijańskimi. Ibn Taszfin umarł w 1106, w wieku 97 lat.
Rządy Alego ibn Jusufa Po nim na tron wstąpił Ali ibn Jusuf. Choć początkowo udało mu się umocnić, a nawet poszerzyć granice państwa, natrafił w Hiszpanii na silny opór książąt chrześcijańskich, zaś w granicach własnego państwa doszło do konfliktów z innym plemieniem berberyjskim – Almohadów, wrogich doktrynie malikitów, którzy głosili świętą wojnę przeciw Almorawidom. W 1142, kiedy umarł Ibn Jusuf, tumulty wzniecane przez Almohadów osiągnęły punkt kulminacyjny. W 1145, jego następca, Taszfin ibn Ali zginął spadając z konia podczas ucieczki z pola bitwy niedaleko Oranu.
Kres i dziedzictwo W następnych latach panowało jeszcze dwóch władców z dynastii Almorawidów, ale nie posiadali oni już wcześniejszych wpływów. Wraz z podbiciem Marrakeszu w 1147 dobiegła końca dominacja Almorawidów w północnej Afryce. Almorawidzi przyczynili się znacząco do krzewienia w północnej Afryce tzw. wysokiej cywilizacji muzułmańskiej, w tym m.in.