Pomimo że nowa konstrukcja była wyraźnie lepsza od P-64 produkcji pistoletu oznaczonego jako P-70 nie rozpoczęto.
Pomimo tego niepowodzenia zespół konstruktorów WITU kontynuował prace. W 1975 roku powstały prototypy kolejnego pistoletu skonstruowanego przez Zbigniewa Zborowskiego, Henryka Adamczyka, Ryszarda Szydłowskiego i Andrzeja Kowalczyka. Pod względem konstrukcji nowy pistolet był zbliżony do P-70, ale zmieniły się technologie i materiały użyte do wykonania pistoletu.
P-75 miał szkielet wykonany z tworzywa itamidowego. Zamek był wykonany technologia głębokiego tłoczenia z blachy stalowej, łożysko i trzon zamkowy były do wytłoczki blaszanej wlutowywane.
Powstały trzy wersje prototypowe pistoletu P-75: z bezpiecznikiem na lewej stronie zamka (bezpiecznik blokował iglicę) z bezpiecznikiem z lewej strony szkieletu (bezpiecznik blokował zamek i kurkowy mechanizm uderzeniowy) bez bezpiecznika nastawnego.
Pistolet P-75 został opatentowany w 1978 roku (patent polski Nr 60626). Pomimo opatentowania produkcji pistoletu P-75 nie rozpoczęto, jednak stał się on podstawą do opracowania pistoletu P-78A.
Opis P-75 był bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta na odrzucie zamka swobodnego.