Idżma to jednomyślne postanowienie. Gdy pojawia się jakaś wątpliwość natury prawnej, zbiera się grupa muzułmańskich prawników lub nawet cała umma, każdy z radzących sądzi problem wedle swojej woli, aż do momentu uzyskania jednomyślności. Decyzja jest następnie rozpowszechniana wśród wiernych. Uznanie takiego postanowienia opiera się na przekonaniu, że decyzja tak podjęta nie może być niezgodna z wolą Boga (jeśli ogół wiernych może jednomyślnie postępować, to nie może to nie podobać się Bogu). Zasada idżmy znajduje oparcie w hadisie: Mój naród nigdy nie zgodzi się na odstępstwo. Żadna z decyzji wydanych na podstawie kijasu lub idżmy nie może być sprzeczna z Koranem lub sunną.
Rozwój prawa Rozwojem i wykładnią szariatu zajmują się ulemowie. Wśród ulemów wyróżnia się kadich – sędziów praktyków (istnieje cała hierarchia kadich) usulitów – teoretyków prawa muftich – praktyków prawa hatibów – kaznodziei imamów – tych, którzy stoją na czele gminy
Etapy rozwoju Powstanie szkół prawnych Szkoły prawne zajmowały się wykładnią szariatu dla jednostek i społeczności muzułmańskich.