Nominalnie Ludwikowi pozostał tytuł wielkiego księcia Bergu i Kleve, który mu przysługiwał do 1813.
Po abdykacji Po abdykacji Ludwik przebywał najpierw w Czechach, w Teplicach, a po upadku Napoleona przeniósł się do Florencji, gdzie żył pod nazwiskiem hrabiego de Saint-Leu (nadanie brata z r. 1805). Zmarł w Livorno w roku 1846. Pochowany został w Saint-Leu-la-Forêt w pobliżu Paryża, obok dwóch starszych synów.
Małżeństwo i dzieci Wymuszone przez Napoleona w 1801 małżeństwo Ludwika z córką swej żony Józefiny, Hortensją, było dla obojga partnerów bardzo nieszczęśliwe, w związku z czym małżonkowie szukali pocieszenia w niezliczonych miłostkach. Mieli mimo to trzech synów:
Napoleon Karol Bonaparte (1802–1807, być może syn Napoleona I), Napoleon Ludwik Bonaparte (1804–1831), Ludwik Napoleon Bonaparte, późniejszy Napoleon III, w przypadku którego ojcostwo Ludwika nie jest według niektórych biografów pewne.
Ludwik miał także nieślubnego syna – François de Castelvecchio (1826–1869).
Zobacz też Królewski Order Zasługi Królewski Order Holandii