Tapirowate, tapiry (Tapiridae) – rodzina ssaków kopytnych z rzędu nieparzystokopytnych (Perissodactyla). Do rodziny należą duże ssaki o długości ciała 180–300 cm z zaokrąglonym ciałem z tyłu wraz z tylnymi kończynami, zwężającym się w kierunku nosa i kończyn przednich, z krótkimi, muskularnymi nogami, ciemnym kolorem futra, grubą skórą i szczeciniastymi, porozrzucanymi włosami. Występują w krainie indomalajskiej i neotropikalnej. Zamieszkują tropikalne i subtropikalne, wilgotne lasy górskie, nizinne, bagienne i mgliste, paramo, sezonowo wilgotne łąki i sawanny; są silnie związane z wodą i środowiskami nadrzecznymi. Wszystkie gatunki tapirów zagrożone są wyginięciem.
Taksonomia Rodzinę zdefiniował w 1821 roku angielski zoolog John Edward Gray, podając następującą definicję: „nos zakończony krótką trąbą: palce trzy z tyłu, trzy lub cztery z przodu: kły dwa, a wyrzynające się po sześć w każdej szczęce”. W tak zdefiniowanej rodzinie Gray umieścił trzy rodzaje: Palaeotherium (obecnie w odrębnej rodzinie Palaeotheriidae), Tapirus (rodzaj typowy) oraz nowo utworzony Hydrochoerus (obecnie młodszy synonim Tapirus ).