dwa lata wcześniej został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a w 1971 członkiem rzeczywistym. W 1976 przeszedł do pracy w Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie (później pod nazwą Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego), gdzie był profesorem i kierownikiem Samodzielnej Pracowni Medycyny Nuklearnej. Od 1969 brał udział w pracach zespołu ekspertów ds. raka przy Międzynarodowej Organizacji Zdrowia, w latach 1973–1975 kierował programem „Organizacja walki z rakiem” w Libii.
Jako pierwszy w Polsce wprowadził do medycyny klinicznej metody izotopowe i napromieniowanie przy użyciu bomby kobaltowej. Opublikował ponad 100 prac naukowych (w tym monografie i podręczniki) z onkologii, radioterapii, organizacji zwalczania nowotworów, m.in.: Fizyczne podstawy promieniolecznictwa nowotworów (1950) Zarys onkologii (1955, współautor) Kliniczne zastosowanie izotopów radioaktywnych (1965) Zasady organizacji walki z rakiem (1979) Radioizotopy w kardiologii (1983, redaktor)
Przypisy
Bibliografia Kto jest kim w polskiej medycynie, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1987. Reprezentanci nauk medycznych, zmarli członkowie AU w Krakowie, PAU, TNW i PAN, Katedra Historii Medycyny UJ CM
Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1989 Kategoria:Polscy onkolodzy