Prowadził wykłady i ćwiczenia, m.in. z algebry, geometrii, rachunku różniczkowego i całkowego oraz seminaria. Uzyskał tytuł doktora wiosną 1922 na Uniwersytecie Warszawskim. W 1929 na UP habilitował się z matematyki, a w 1935 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Zmarł w Poznaniu 10 września 1936.
Zainteresowania naukowe Kazimierza Abramowicza dotyczyły głównie teorii funkcji analitycznych. Większość prac poświęcił badaniu własności funkcji i grup automorficznych. Uzyskał także nowe wyniki w dziedzinie funkcji hipergeometrycznych oraz tzw. funkcji theta Jacobiego. Ogółem opublikował ok. 30 prac naukowych. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Matematycznego (od 1923) i Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 1922). Abramowicz zmarł 10 września 1936 roku w Poznaniu po operacji wyrostka robaczkowego. Podobno popełniono błąd z grupą krwi przy jej przetaczaniu. Abramowicz został pochowany 13 września na cmentarzu św. Marcina przy ul. Bukowskiej. W okresie od 18 kwietnia do 24 lipca 1942 ekshumowano zwłoki, chowając je na cmentarzu na Dębcu przy ul. Samotnej (nr ewidencyjny 2134, pole 13, rząd 2, grób 20), a cmentarz Świętomarciński zamknięto, po wojnie zlikwidowano. Cmentarz na Dębcu jest zaniedbany.
Przypisy