Region strefowy – region charakteryzujący się jednorodnością pod względem produkcyjnym lub usługowym. Występuje on na obszarach o produkcji powierzchniowej (np. rolnictwo, leśnictwo).
Region strefowy (jednorodny, formalny, powierzchniowy) to obszar homogeniczny w sensie genetycznym, a nie struktury przestrzennej (takie skojarzenie pojawia się często powodowane utożsamianiem jednorodności z jednolitością). Regiony strefowe wywodzą się z jednej podstawowej cechy lub pewnej kombinacji cech i ta cecha nadaje regionowi charakter oraz określa jego funkcje w całej strukturze przestrzennej gospodarki narodowej. Pierwotna funkcja sprzyja często rozwojowi innych, pochodnych funkcji, uzupełniających strukturę ekonomiczną tego regionu i nadających mu charakter złożony.
Regiony strefowe możemy podzielić na 3 typy: Proste (zwane niekiedy rejonami) – w regionalizacji opieramy się na analizie jednej cechy ilustrującej specyfikę lub natężenie występowania jakiegoś zjawiska gospodarczego albo społecznego; Grupowe (złożone heterogeniczne) – można w nich wyróżnić kilka rodzajów działalności, ale związanych z funkcją pierwotną; Pełne (uniwersalne, całkowite) – gdy uwzględniamy wszystkie przejawy życia gospodarczego na danym obszarze (obok funkcji pierwotnych i wtórnych pojawiają się zupełnie nowe autonomiczne funkcje);