20 października 1939 r. zwolniono go z niewoli na podstawie zaświadczenia lekarskiego (musiał się jednak regularnie meldować w dowództwie obozu). W marcu 1940 roku przedostał się przez Węgry i Jugosławię do Francji, gdzie został skierowany do obozu piechoty Camp de Carpiagne pod Marsylią, a 6 czerwca 1940 r. został skierowany do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron. Nie brał udziału w działaniach wojennych, 21 czerwca 1940 r. odpłynął z portu Saint-Jean-de-Luz do Liverpoolu, gdzie przybył 27 czerwca na pokładzie statku „SS Arandora Star”.
W Wielkiej Brytanii trafił początkowo do Blackpool, otrzymał numer służbowy P-1286. Uczestniczył m.in. w Bitwie o Anglię jako pilot dywizjonu 302 na samolotach Hawker Hurricane - bez zestrzeleń. 4 marca 1941 wspólnie z por. Julianem Kowalskim i sierż. Antonim Łyskiem uszkodził Ju 88 (nieprawidłowo zaliczono wszystkim po jednym uszkodzeniu). Latem 1941 r. został przeniesiony do dywizjonu 307, gdzie dowodził eskadrą A.
20 maja 1942 r. pracował jako kontroler w operations room sektora, następnie w naziemnej stacji naprowadzania (Ground Controlled Interception) we Wrafton. W 1943 r. był kontrolerem naprowadzającym na krążowniku HMS „Glasgow”. 16 września 1944 r. wrócił do latania bojowego w dywizjonie 307, jego nawigatorem był por.