wykonując lot po zaplanowanej trajektorii w wyznaczonym rejonie. Manewry bojowe i przemieszczenia przestrzenne samolotów obejmują ruch statków powietrznych w przestrzeni nie związany bezpośrednio z wypracowywaniem położenia do rażenia przeciwnika, traktowany jako przemieszczanie niebojowe, oraz ruchy polegające na wypracowaniu położenia do rażenia przeciwnika i związane bezpośrednio z walką powietrzną, które należą do manewrów bojowych. Podstawowe z tych manewrów i przemieszczeń możemy podzielić na wykonywane w płaszczyźnie poziomej (zakręt, wiraż, żmijka) i pionowej (nurkowanie, górka, pętla, immelman) oraz na ruchy złożone, wykonywane w płaszczyźnie pochyłej, o zmiennych parametrach (zwrot bojowy, spirala). Ruch statku powietrznego w przestrzeni może mieć charakter ofensywny, połączony z atakiem na przeciwnika powietrznego, lub defensywny, którego celem jest unikniecie rażenia albo odejście lub wycofanie.
Bardziej trudne w wykonaniu są manewry przestrzenne samolotów podczas atakowania obiektów powietrznych przy dużej różnicy prędkości między samolotem atakującym i celem powietrznym. Samolot atakujący musi wówczas wykonywać manewry, które pozwolą zamienić nadmiar prędkości na drogę i dzięki temu nie oddalać się poza zasięg widoczności wzrokowej od celu, uniemożliwiając mu tym samym niekontrolowaną zmianę warunków lotu i wyjście spod obserwacji wzrokowej (kontroli) atakującego.