I²C lub IIC – szeregowa, dwukierunkowa magistrala służąca do przesyłania danych w urządzeniach elektronicznych. Została opracowana przez przedsiębiorstwo Philips na początku lat 80. Znana również pod akronimem IIC, którego angielskie rozwinięcie Inter-Integrated Circuit oznacza „pośrednik pomiędzy układami scalonymi”. Standard I²C określa dwie najniższe warstwy modelu odniesienia OSI: warstwę fizyczną i warstwę łącza danych.
Historia Standard został opracowany na początku lat 80. (określany obecnie jako tryb standardowy pracy) i cechowały go: prędkość transmisji 100 kbps 7-bitowa przestrzeń adresowa
W 1992 roku została opracowana wersja 1.0 standardu, która wprowadzała następujące zmiany:
dodanie trybu pracy z prędkością transmisji 400 kbps (Fast Mode) rozszerzenie standardu o możliwość adresowania 10-bitowego
W 1998 roku opracowana została wersja 2.0: dodanie trybu High Speed Mode, pozwalającego na prędkość transmisji 3,4 Mbps Zwiększenie zakresu tolerancji napięcia w stanie wysokim: 2,3 – 5,5 V
W 2000 roku powstała wersja 2.1, wprowadzająca drobne zmiany. W 2007 opracowana została wersja 3.0, w której wprowadzono m.in. mechanizm identyfikacji urządzenia.