Intubacją trudną określa się każdy przypadek, w którym doświadczonemu anestezjologowi jej przeprowadzenie zajmuje więcej niż 10 minut lub trzecia próba kończy się niepowodzeniem. Najbezpieczniej przeprowadzić ją u przytomnego pacjenta za pomocą laryngoskopu, fiberoskopu lub bronchofiberoskopu. Konieczne może być użycie ruchomego stanowiska do trudnych intubacji oraz obecność dodatkowych osób do pomocy. Ostatecznie może wystąpić potrzeba wykonania tracheotomii lub konikotomii. Stwierdzona trudna intubacja oznacza, że pacjent powinien być z wyboru intubowany metodą fiberoskopową. Możliwe jest również zastosowanie rurki Guedela lub Wendla.
Alternatywnym rozwiązaniem w przypadku intubacji trudnej może być intubacja wsteczna jednak jest ona wykonywana rzadko. Polega ona na nakłuciu więzadła pierścienno-tarczowego celem przeprowadzenia prowadnicy z krtani do ust, po której następnie wprowadza się rurkę intubacyjną. Po umieszczeniu rurki prowadnica jest usuwana.