Antoni Rewera (ur. 6 stycznia 1869 we wsi Samborzec w powiecie sandomierskim, zm. 1 października 1942 w obozie koncentracyjnym w Dachau) – polski duchowny katolicki, prałat, męczennik, błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys Syn Wawrzyńca i Rozalii z domu Sapielak. W Sandomierzu ukończył szkołę średnią, a następnie 1 czerwca 1884 wstąpił tam do Wyższego Seminarium Duchownego. Tytuł magistra teologii uzyskał 18 czerwca 1893 w Akademii Duchownej w Petersburgu.
Po otrzymaniu święceń kapłańskich (2 lipca 1893) pracował jako profesor, wychowawca i wicedyrektor w Seminarium Duchownym w Sandomierzu, następnie jako duszpasterz, proboszcz parafii pw. św. Józefa w Sandomierzu. Pełnił obowiązki archidiakona, prałata domowego papieża Benedykta XV, dyrektora (w Sandomierzu) i delegata do rady głównej III Zakonu św. Franciszka, kanonika honorowego, następnie gremialnego, prałata honorowego i w końcu dziekana Kapituły Katedralnej. Pozostały o nim wspomnienia jako o kapłanie wielkiej wiary, dobroci i gorliwości duszpasterskiej. Był też wielkim społecznikiem. Jego umiłowanie cnót św. Franciszka z Asyżu zaowocowało założeniem Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego. thumb|left|Pomnik Antoniego Rewery w Sandomierzu (rzeźbiarz Karol Badyna) 16 marca 1942 został aresztowany przez gestapo.