Słabą stroną okrętów było lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, które początkowo stanowiły dwa podwójne działka automatyczne 25 mm Typ 96 po obu stronach drugiego komina. Po wybuchu wojny stało się ono niewystarczające wobec dominującej roli lotnictwa w wojnie na Pacyfiku i podlegało następnie w latach 1943–1944 wzmocnieniu. Najpierw dodano podwójne działko 25 mm na nowej platformie przed mostkiem, a podwójne działka po obu stronach komina zamieniono na potrójne. Pod koniec 1943 dodano dalsze dwa potrójne działka 25 mm na miejscu demontowanej drugiej wieży artylerii głównej, co podniosło liczbę działek do 14, kosztem zmniejszenia liczby dział 127 mm do czterech. W połowie 1944 na ocalałych okrętach dodano od 4 do 14 pojedynczych działek 25 mm i 4 wkm-y plot. na pokładzie. W porównaniu z okrętami amerykańskimi, minusem jednak było stosowanie działek stosunkowo małego kalibru, o mniejszej skuteczności i o niskiej celności przeciwko szybko poruszającym się celom. Podczas modernizacji także zwiększano zapas bomb głębinowych, mimo to uzbrojenie przeciw okrętom podwodnym i sprzęt do ich poszukiwania był ogólnie słabszą stroną japońskich niszczycieli.