Prace budowlane ograniczyły się do splantowania wzgórza, usunięcia istniejącej tam kapliczki kalwaryjskiej i wykopania fundamentów. Kamień węgielny wmurowano na terenie dzisiejszego Ogrodu Botanicznego UW w pobliżu Łazienek. Samo wmurowanie kamienia węgielnego również przebiegało według masońskiego rytuału. Po poświęceniu, prymas Michał Jerzy Poniatowski przekazał królowi pozłacaną kielnię i młotek, po królu uczynili to prymas, biskupi, ministrowie, marszałkowie, senatorowie. Wszyscy uczestnicy tej uroczystości byli wolnomularzami, a oba narzędzia do dziś przechowywane są w Muzeum Czartoryskich. III rozbiór Polski przerwał podjęte prace. W czasach Królestwa Kongresowego Stanisław Potocki wystąpił z pomysłem wzniesienia na fundamentach kościoła Opatrzności pomnika Opatrzności, który miał być wykonany z ciosu i uwieńczony ogromnym posągiem Boskiej Opatrzności, wykonanym z białego marmuru. Potocki chciał ten pomnik sam ufundować. Do realizacji nie doszło z powodu śmierci wnioskodawcy.
Działania na rzecz budowy świątyni wznowiono po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Obiekt miał być zbudowany na Polu Mokotowskim według projektu arch. Bohdana Pniewskiego. Wybuch II wojny światowej uniemożliwił jej realizację przez następnych kilkadziesiąt lat.