Jednak nie zmienia to faktu, że zazwyczaj wykorzystanych zostaje więcej niż 80% wszystkich głosów, przez co większość członków wybieranych w okręgu reprezentuje realnie znaczną większość wyborców.
Jeśli zastosować tu system list partyjnych oraz metodę D'Hondta, to 3 miejsca uzyskałaby partia A a 2 partia B, niezależni, zakładając, że nie przekroczyliby krajowego progu wyborczego, nie otrzymają żadnych miejsc.
Podsumowanie Pojedynczy głos przechodni to zatem proporcjonalna wielomandatowa ordynacja wyborcza, w której proporcjonalność zapewnia głosowanie z zastosowaniem skali rangowej, a nie głosowanie z użyciem zamkniętych list partyjnych.
W systemie tym głos oddawany jest na osobę (a nie na partię), a z danego okręgu do parlamentu dostaje się kilku kandydatów. Według entuzjastów tego rozwiązania wyniki bardzo trafnie i proporcjonalnie oddają rzeczywiste preferencje wyborcze ludności (o tym, kto ma zwyciężyć, decydują grupy mniejszościowe, a zatem wyłoniona reprezentacja odzwierciedla preferencje tych grup). PGP posiada większość zalet typowej metody zamkniętych list partyjnych i ordynacji większościowej, likwidując przy okazji największe ich wady (np. istnienie silnej więzi między regionem a jego przedstawicielem).