viscosa), Medicago tenderiensis Opperman ex Klokov.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiatostan thumb|left|180px|Liść thumb|left|180px|Przylistek Łodyga Silnie rozgałęziona, osiąga długość 40–60 cm. Pędy płożące się lub stojące, owłosione. Korzeń Palowy, długi i rozgałęziony. Liście Złożone, 3-listkowe. Listki odwrotnie jajowate, lekko omszone, na szczycie delikatnie ząbkowane. Kwiaty Cytrynowożółte, zebrane po 20–30 w gęsty groniasty kwiatostan o średnicy ok. 1,5–2 cm. Działki kielicha szydlaste. Owoce Strąk, sierpowato wygięty. Nasiona ciemnobrunatne, owalne.
Biologia i ekologia Roślina jednoroczna, czasami zimująca, hemikryptofit. Siedlisko: widne zarośla, słoneczne wzgórza, przydroża, suche łąki. W górach występuje po regiel dolny. Roślina wapieniolubna. W uprawach rolnych jest chwastem. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Geranion sanguinei. Kwitnie od maja do września.
Zastosowanie Rzadziej uprawiany gatunek lucerny, ze względu na stosunkowo powolny wzrost i małą plenność. Ma pewne znaczenie w rejonach o słabszych glebach i gorszych warunkach klimatycznych, gdzie inne gatunki nie nadają się do uprawy.
Przypisy
Kategoria:Bobowate właściwe Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza