Odrzucał inne języki sztuczne jako mniej giętkie i niewystarczająco płynne znaczeniowo. W swej poezji i filozofii Kalocsay wychodzi więc całkiem analityczne, od języka.
Poezja Mondo kaj koro Po nauczeniu się esperanta działał w esperanckich pismach. Wypracował w bardzo wysokim stopniu swą znajomość esperanta reformując je na rzecz własnych badań. Owocem tych badań była jego poezja. W 1921 roku wydał w Literatura mondo (Literacki świat) swój pierwszy tom wierszy w języku esperanto – Mondo kaj koro (Świat i serce). Enciklopedio de Esperanto (Encyklopedia esperanta) wspomina na temat owego tomiku następująco: „Dziełko ukazuje związek językowej giętkości i poetycznej zdolności na wysokim poziomie”. Poeta nawiązywał w tomiku do romantyzmu pragnąc zbudować klasyczną formę wiersza w różnych gatunkach. Kreował w ten sposób niejako nowe wzorce w języku esperanto. Krytycy przyjęli poezję Kalocsayego entuzjastycznie.