W październiku 1942 powrócił do Mauthausen, gdzie pełnił służbę do marca 1944 (z krótką przerwą w 1943, gdy uczęszczał do Junkerschule w Brunszwiku) jako Schutzhaftlagerführer (kierownik obozu i zastępca komendanta). Od kwietnia 1944 Streitwieser był komendantem kilku podobozów Mauthausen (m.in. Melk oraz Schwechat i Florisdorf, które obecnie są częścią Wiednia). Podczas swojej służby nieustannie dopuszczał się okrucieństw wobec więźniów, mordując ich, a także maltretując na każdym kroku. Pod koniec wojny znalazł się w jednostce operacyjnej „Oberdonau”.
Został schwytany przez wojska amerykańskie i umieszczony w obozie dla jeńców wojennych, skąd zbiegł w lutym 1946 w mundurze amerykańskiego pułkownika. Wyrobił sobie fałszywe dokumenty i rozpoczął pracę jako kierowca (później także był mechanikiem). Sąd w Bochum uznał Streitwiesera za zmarłego 25 kwietnia 1953. Jednak ostatecznie stanął przed sądem w Kolonii i 30 października 1967 został skazany na dożywocie za swoje zbrodnie popełnione w obozach koncentracyjnych. Zmarł w 1972 w