Odległości międzypłytkowe w drobnoziarnistym perlicie wynoszą 50–200 nm. Troostyt charakteryzuje się lepszymi właściwościami wytrzymałościowymi, ale gorszymi właściwościami plastycznymi niż perlit gruboziarnisty.

Odkształcenie perlitu Podczas odkształcania perlitu następuje rozwinięcie się mozaikowej struktury w ferrycie. Równanie na chwilową wartość naprężenia potrzebnego do utrzymania płynięcia plastycznego materiału zostało zaproponowane przez Embury’ego i Fishera.

gdzie: – naprężenie w ferrycie [N/m²], – stała proporcjonalności związana z wytrzymałością komórkowej struktury [m1/2], – początkowa odległość międzypłytkowa w perlicie [m], – odkształcenie liniowe.

Równanie Embury’ego-Fishera pozwala również na podstawie znanego odkształcenia liniowego oszacować średnią odległość międzypłytkową w perlicie:

Odległości międzypłytkowe zmniejszają się wraz ze zwiększaniem prędkości chłodzenia oraz mają decydujący wpływ na własności perlitu.

Przypisy

Kategoria:Metaloznawstwo Kategoria:Żelazo