Wyjściowym projektem budowli pozostały plany monachijskiego Johannesbau autorstwa Carla Schmid-Curtiusa, ale uzupełniały je projekty Steinera i innych architektów; w 1914 r., już podczas zaawansowanej budowy, Schmid-Curtius wskutek rozbieżności poglądowych ze Steinerem został zwolniony.
Ideą Rudolfa Steinera było wzniesienie drewnianego w zasadzie budynku na betonowym fundamencie. Gdy ten w lutym 1914 r. był gotowy, przystąpiono do samej budowy, która w kolejnych latach I wojny światowej spowolniła biegu ze względu na trudności finansowe. W formie zewnętrznej kształtem budynku były dwie różnej wielkości i wysokości kopuły spoczywające na przenikających się częściowo rotundach (beiden ineinandergefügten Kuppelbauten), przy czym wyższa z nich wznosiła się zarówno ponad widownią jak i 18 metrów nad sceną, którą okrywała mniejsza z kopuł. Elementy dekoracyjne podążały w zasadzie za secesyjną estetyką, ale całość była w zamyśle Steinera wyrazem funkcjonalnej architektury organicznej, u której podstaw leżał koncept budowli porównywalnej do rośliny: niezależnej jako całość ale skomponowanej z elementów, z których każdy – detal dekoracyjny, kolor, poszczególne formy, plan – jest w ścisłym związku z całością. Takie było rozumienie przez Steinera "metamorfozy" nawiązujące do studiów Goethego nad morfologią roślin.