Wskaźnik stałości – wskaźnik używany w zoocenologii i ekologii do opisu (charakterystyki) biocenozy (w szczególności zoocenozy).
Stałość stanowi określenie obecności danego gatunku w obrębie badanej biocenozy (Trojan 1980):
gdzie: C – stałość danego gatunku, na – liczba prób zawierających badany gatunek a, N – liczba prób w badanej serii.
Szujecki (1983) podał inny wzór na stałość:
gdzie: C – stałość; q – liczba prób, w których wystąpił analizowany gatunek; Q – liczba wszystkich prób.
Mimo tej samej nazwy powyższe wzory różnią się uzyskiwanymi wartościami, wzór według Trojana podaje wartości dwukrotnie większe (pomijając przelicznik procentowy), mieszczące się w przedziale 0 – 2. Ujęcie Szujeckiego (jak również Kasprzaka i Niedbały 1981) podaje wartości w procentach, gdzie stałość waha się w granicach od 0 do 100%. Wydaje się, że ujęcie Szujeckiego jest właściwsze i to podejście należałoby stosować.
W badaniach fitosocjologicznych jako podstawę do obliczenia wskaźnika stałości przyjmuje się przynajmniej 10 zdjęć fitosocjologicznych. W badaniach zoocenologicznych stosowane są większe serie prób (Trojan 1980).