Około 1128 roku, została wypędzona z klasztoru razem ze swoimi współsiostrami, dzięki działaniom opata Sugera, który chciał aby Argenteuil ponownie przeszło pod kuratelę opactwa Saint-Denis. Aby zapobiec tułaczce, rok później Abelard zaprosił Heloizę i kilka innych mniszek do klasztoru Parakleta, który im ofiarował. Zostało to później potwierdzone przez Innocentego II. Heloiza nawiązała wówczas korespondencję z Piotrem i została wybrana przeoryszą i ksieni. Abelard przesłał jej regułę zakonną przeznaczoną dla kobiet, hymny na różne okresy liturgiczne oraz rozważania teologiczne o które prosiła. Paraklet znajdował się pod opieką między innymi hrabiego Szampanii Tybalda II oraz arcybiskupa Sens , którzy, dzięki działaniom Heloizy, oddawali dziesięcinę na klasztor, by zapobiec ubóstwu mniszek. Darowiznę przekazał także król Ludwik VI. Około 1143/1144 roku Heloiza poprosiła opata w Cluny, Piotra Czcigodnego, aby ten przyjął syna do zakonu.
Zmarła 16 maja 1164 w klasztorze Parakleta.