Po przebudowie górna kondygnacja kościoła nie posiadała sklepień, lecz strop kasetonowy. Nad wschodnią częścią dachu górowała sygnaturka (wieża). Po likwidacji zamku kościół znalazł się przy centralnym placu otoczonym dworami kanoników. Po tym jak w początku XIX wieku zasypano odnogę Odry oddzielającą Ostrów, przebito przez dawny teren zamku ulicę noszącą imię patrona kościółka, zaś wokół niego powstały wysokie kamienice, odgradzające go od rzeki. W okresie międzywojennym (1921–1939) kościół służył wrocławskiej Polonii – odbywały się tutaj nabożeństwa w języku polskim. Ostatnie nabożeństwo odprawił pochodzący z Opola ks. Józef Sikora 17 września 1939 r., po czym wpisał w kościelnej księdze po polsku następujące słowa:
I nie ustaniemy w walce, siłę słuszności mamy
I mocą tej słuszności wytrwamy i wygramy!Jan Edmund Osmańczyk, Wisła i Kraków to Rodło, Warszawa 1985, s. 180..
W czasie II wojny światowej został bardzo silnie (ok. 80%) zniszczony. Do lat 70. XX wieku niesłusznie, jak się wydaje, uważano, że kościółek pełnił niegdyś funkcję kaplicy zamkowej rezydujących we Wrocławiu książąt piastowskich (obecnie lokalizuje się ją w północnej części zamku).