Piotr z Bnina i Opalenicy Moszyński (w literaturze zwany Bnińskim) herbu Łodzia (ur. ok. 1430, zm. 7 marca 1494 w Raciążku) – biskup kujawsko-pomorski i przemyski, sekretarz królewski, starosta Mosiny po 1448 rokuAntoni Gąsiorowski, Starostowie wielkopolskich miast królewskich w dobie jagiellońskiej, Warszawa-Poznań 1981, s. 71..
Życiorys Syn Piotra z Bnina kasztelana gnieźnieńskiego i Elżbiety z Gułtów, brat Macieja z Bnina wojewody poznańskiego. Pisał się także z Radlina. Wraz z bratem w latach 1448-1467 był starostą mosińskim.
Studiował w Akademii Krakowskiej, uzyskał stopień bakałarzaW metryce Uniwersytetu Krakowskiego wyraźnie zaznaczono, że Piotr z Bnina, biskup włocławski w 1420 roku uzyskał stopień bakałarza. Data jest błędna i nie da się ustalić poprawnej, zob. Irena Sułkowska-Kurasiowa, Polska kancelaria królewska w latach 1447-1506, Wrocław 1967, s. 143.. Kształcił się w Italii, na przełomie 1457/8 w Rzymie, prawdopodobnie w 1461 powrócił do kraju. W 1455 był kanonikiem poznańskim, w 1461 kanonikiem kolegiaty kaliskiej, kanclerzem kapituły poznańskiej, kanonikiem i kantorem w kapitule gnieźnieńskiej. Pleban u Św. Marii Magdaleny w Poznaniu 1464, uzyskał altarię pw. Znalezienia św. Krzyża w katedrze poznańskiej, pleban w Śremie 1468, w Białej koło Rawy 1470-71.