Etos rycerski w praktyce Etos rycerski powszechnie oddziaływał w kręgach rycerskich, a później szlacheckich, jako godny wcielania w życie model postępowania; stanowił rodzaj idealnego modelu, opisującego rycerza doskonałego. Jako taki nie pozostawał wyłącznie w sferze fikcji literackiej, ale bywał wcielany w życie rzeczywistych osób.
Biografia Zawiszy Czarnego Zawisza Czarny herbu Sulima już przez współczesnych został uznany za wzór cnót rycerskich – jak najlepiej pisali o nim np. król Zygmunt Luksemburski i kronikarz Jan Długosz. Kolejne etapy jego biografii są przykładem realizacji większości z wymienionych wyżej wartości składających się na etos rycerski, w szczególności zaś – wierności danemu słowu.
Dzieje wojny stuletniej Wielu historyków zgadza się, że główną przyczyną przegranych armii francuskiej podczas bitew pod Crécy, Poitiers czy pod Azincourt, był styl walki francuskiego rycerstwa, wywodzący się wprost z zasad etosu rycerskiego. Podczas każdej z wielkich bitew dochodziło wśród rycerstwa francuskiego do aktów brawury, dyktowanej żądzą sławy, np. pod Crecy ciężka jazda stratowała własnych kuszników i pikinierów, wzajemnie „pałając zazdrością”, kto pierwszy wpadnie w szeregi Anglików.