Gnejsy stanowiące rdzeń Alp Zillertalskich otoczone są zarówno od północy jak i od południa strefą łupkową. Północna granica tej strefy przebiega przez miejscowości Hippach i Gerlos oraz przełęcz Gerlos. Nazwa strefa łupkowa jest tutaj raczej umowna, gdyż budują ją skały różnego rodzaju, w których łupki stanowią grupę przeważającą. Znaczną ich część stanowią łupki krystaliczne o rozmaitym stopniu metamorfizacji. Widoczne jest wyraźnie, że procesy metamorfizacyjne zachodziły tu w sposób silnie niejednorodny. W rezultacie, zwykłe, szare lub niemal czarne, matowe łupki o chropowatej powierzchni przełamu sąsiadują niekiedy z wysoce zmetamorfizowanymi łupkami krystalicznymi, bogatymi w błyszczącą mikę o gładkich powierzchniach doskonałej łupliwości.
Generalnie, w obrębie strefy łupkowej wyróżnia się dwie główne serie: wewnętrzną oraz zewnętrzną. Strefę wewnętrzną, stanowiącą bezpośrednie otoczenia gnejsów centralnych, tworzą głównie łupki, na ogół silniej lub słabiej zmetamorfizowane. Strefa ta nie posiada w swoim składzie skał węglanowych.