W czasie wojny polsko-rosyjskiej, na zebraniu 23 lipca 1792 poparł decyzję króla Stanisława Augusta Poniatowskiego o jego przystąpieniu do konfederacji targowickiej, był konsyliarzem konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiejDariusz Rolnik, Szlachta koronna wobec konfederacji targowickiej (maj 1792 – styczeń 1793), Katowice 2000, s. 162..
W roku 1793 zrzekł się urzędu kanclerza, aby nie brać udziału w Drugim Rozbiorze Polski. Był zwolennikiem orientacji rosyjskiej, popierał rozwój rolnictwa, założył manufaktury żelaza w Bodzechowie i Końskich oraz fajansarnie w Ćmielowie.
Po trzecim rozbiorze jego dobra znalazły się w zaborze austriackim. 4 kwietnia 1800 roku otrzymał od cesarza austriackiego Franciszka II tytuł hrabiego galicyjskiego, 14 lutego 1804 roku wyjednał przywilej cesarski, który powoływał jego syna Jana na urząd szambelana cesarstwaAndrzej Zahorski, Małachowski Jacek (Hiacynt), [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. 19, s. 394., sam został tajnym radcąSeweryn Uruski: Rodzina. Herbarz Szlachty Polskiej. T. X, s. 175., potwierdzony hrabią w Królestwie Kongresowym w 1820Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.].
W 1812 przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoDziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 6, s.