przewodniczyła Społecznej Radzie Planowania przy Centralnym Urzędzie Planowania.
Od 1992 była redaktorem naczelnym miesięcznika „Gospodarka Narodowa” oraz zastępcą redaktora naczelnego dwumiesięcznika „Ekonomista”.
Działalność publiczna W latach 1970–1987 należała do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od tego czasu pozostaje bezpartyjna. Należała do Stowarzyszenia „Ordynacka”.
W 1994 została doradcą wicepremiera Grzegorza Kołodki ds. społecznych, a od 1 lipca 1994 do 15 października 1996 pełniła funkcję wiceministra przemysłu i handlu. W 1996 współorganizowała nowo utworzony Urząd Komitetu Integracji Europejskiej.
W 1997 otrzymała propozycję prowadzenia Kancelarii Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego, funkcję tę pełniła do 1998. Jesienią tego samego roku została zastępcą sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej (agendy ONZ), od 2000 do 2001 pełniła zaś funkcję sekretarza wykonawczego (w randze zastępcy sekretarza generalnego ONZ).
Po wyborach parlamentarnych w 2001 zastąpiła Jacka Saryusza-Wolskiego na stanowisku sekretarza KIE i szefa UKIE, mianowano ją również wiceministrem spraw zagranicznych. Po referendum akcesyjnym z czerwca 2003 została ministrem-członkiem Rady Ministrów.