Jeńcy polscy w niewoli słowackiej – polscy jeńcy wojenni wzięci do niewoli w wyniku słowackiego ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku.

Historia Państwo Słowackie proklamowane 14 marca 1939 roku, rządzone przez faszyzującą Słowacką Partię Ludową z prezydentem księdzem Jozefem Tiso na czele, przystąpiło do koalicji z nazistowskimi Niemcami. Z jej obszaru 1 września 1939 roku wtargnął do Polski niemiecki XVIII Korpus Armijny. U jego boku polską Armię „Kraków”, a także Armię „Karpaty” na odcinku „Słowacja” zaatakowała słowacka Armia Polowa „Bernolak” dowodzona przez generała Ferdinanda Čatloša. Tworzyły ją 1, 2 i 3 Dywizja Piechoty oraz Grupa Szybka „Kalinčak”. Armia generała Čatloša, która początkowo miała wiązać obronnie siły polskie, przeszła do aktywnych działań siłami 1 i 3 Dywizji Piechoty. Natomiast 2 Dywizja Piechoty i Grupa Szybka „Kalinčak” w późniejszym czasie oczyszczały zdobyty teren z niedobitków Armii „Karpaty” na pograniczu ze Słowacją. Po zakończeniu walk na terenie polskim (między innymi w Zakopanem i kilku innych miejscowościach) pozostało kilka garnizonów słowackich.