Bnin – południowa część miasta Kórnik, nad Jeziorem Bnińskim i Jeziorem Kórnickim.
Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1395 roku położone było w XVI wieku w województwie kaliskimZenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 178.. Bnin był do 1934 roku osobnym miastem, a w latach 1934-1960 wsią, poza krótkim okresem podczas II wojny światowej (1942–1944), kiedy znajdował się w granicach Kórnika. 31 grudnia 1960 został po raz drugi, permanentnie, włączony w granice Kórnika. Mieszkańcy Bnina czterokrotnie ubiegali się – każdorazowo nieskutecznie – o odzyskanie samodzielności administracyjnej i statusu miasta w latach 2004, 2006, 2010 i 2012.
Historyczny herb Bnina widnieje nadal w oficjalnym herbie Kórnika, jednym z niewielu herbów złożonych z dwóch tarcz.
Historia W latach 1395–1934 Bnin był miastem. W latach 1314–1793 (do II rozbioru Polski) Bnin leżał w województwie kaliskimPolaszewski L., Szlachta zagrodowa w województwie kaliskim w XVI i XVII wieku, [w:] Rocznik Kaliski 1975, t. 8, s.